Η γνώση όμως, δεν έρχεται μαγικά. Απαιτεί κόπο, αιματηρό, και στερήσεις ύπνου, φαγητού, νερού και βασικών αναγκών, όπως η ούρηση και η αφόδευση. Εννοείται στέρηση διάφορων κοινωνικών απολαύσεων. Όλα αυτά και πολλά άλλα συνθέτουν το ιπποκρατικό προσωπείο του γιατρού, δηλαδή το πώς πρέπει να είναι η προσωπικότητα του γιατρού από τα βάθη των αιώνων και εις τους αιώνες που θα έρθουν. Και από όπου πηγάζει ο σεβασμός, τον οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε όταν περνά η μπόρα.

Αυτή η ευθύνη φαίνεται και στην ικανότητα της διαχείρισης των κρίσεων με ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα. Χωρίς φόβο. Με θάρρος και αποφασιστικότητα, σοβαρότητα και  πόνο κάποιες φορές, όταν οι ισορροπίες είναι λεπτές και πρέπει να διαλέξεις, ποιος θα μείνει, ποιος θα φύγει, έτσι απλά. Θεϊκές αποφάσεις σε μυαλά ανθρώπινα.

Η ιατρική είναι επιστήμη και τέχνη μαζί. Απαιτεί γνώση, αλλά και ταλέντο. Πολλά είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα ενός ολοκληρωμένου γιατρού. Σίγουρα, τα τεράστια αποθέματα ψυχραιμίας, υπομονής, αυτοσυγκράτησης και αυτοελέγχου.

Ο γιατρός είναι επιστήμονας και αποτελεί τον εκπρόσωπο της επιστήμης και όχι την επιστήμη την ίδια. Καλείται να γνωρίζει κάθε νέο δεδομένο που αφορά στην ειδικότητά του, να το συνδυάζει με τα προηγούμενα και να το εφαρμόζει κατάλληλα. Καλείται να κατανοήσει τι είδους ασθενή και ασθένεια έχει απέναντί του, να κρίνει σωστά, να ‘μαγειρέψει’ με επιτυχία. Όπως στη μαγειρική υπάρχουν κανόνες αλλά και ταυτόχρονες ελευθερίες, ώστε με φαντασία να δημιουργήσει κανείς, έτσι και στην ιατρική, υπάρχουν κανόνες, αλλά ο κάθε γιατρός καλείται να τους εφαρμόσει όπως ο ίδιος θεωρεί πιο ορθά. Κάποιοι είναι απαράβατοι, κάποιοι πιο ελαστικοί, για κάποιους ούτε οι ίδιοι οι γιατροί γνωρίζουν ακόμη τι ακριβώς ισχύει.

Το σίγουρο είναι ότι κανείς μη γιατρός δεν μπορεί να κρίνει τι πρέπει να γίνει σε μια δεδομένη περίπτωση. Και επίσης, διαφορετικές συμβουλές από διαφορετικούς γιατρούς, δε σημαίνουν απαραίτητα ότι ο ένας είναι καλύτερος από τον άλλο. Πρόκειται απλώς για διαφορετική ‘συνταγή’, διαφορετικό τρόπο μαγειρέματος. Για να κρίνει κανείς, πρέπει είτε να είναι γνώστης είτε να δει το αποτέλεσμα, να βγει το φαγητό από το φούρνο. Επίσης, αν προσπαθήσει κάποιος που δεν ξέρει να μαγειρεύει, να εκτελέσει τη μισή συνταγή του ενός μάγειρα και την άλλη μισή ενός άλλου μάγειρα για το ίδιο φαγητό, το πιο πιθανό είναι να μείνει νηστικός.

Επομένως, πολλή προσοχή, οι ασθενείς σε ποιον απευθυνόμαστε και γιατί, στο πώς κρίνουμε το σωστό και το λάθος, στο τι θα κάνουμε και πώς, οι γιατροί στο πώς εμπνέουμε το σεβασμό.  Πρόκειται για την υγεία και την κάθε μοναδική ζωή και όχι για μουσακάδες!

The post Ιατρική, Ευθύνη, Μαγειρική και πολλά παραπάνω appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.

Το τρίπτυχο ασθενής νόσος γιατρός κατακλύζεται και αυτό με τη σειρά του από ποικίλες συναισθηματικές αντιδράσεις και ανώτερες εγκεφαλικές διεργασίες, που προκαλούνται από τη νόσο και τη σχέση γιατρού και ασθενούς που προκύπτει από αυτή. Με απλά λόγια, ο άνθρωπος που νοσεί, ο ασθενής, νιώθει πολλά συναισθήματα ανησυχίας, φόβου και θυμού και απευθύνεται στο γιατρό με την ελπίδα να γίνει καλά. Καλείται να κατανοήσει τις εξηγήσεις και τις οδηγίες του γιατρού, ενός ανθρώπου δηλαδή που εκπαιδεύτηκε σε αυτό, ο οποίος νιώθει το δικό του άγχος να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Και εδώ ξεκινά το πανηγύρι…’χωρίς μάσκα’…

Το χάσμα της γνώσης και της εμπειρίας είναι μεγάλο. Χωρίς τη γεφύρωσή του δεν μπορεί να υπάρχει αποτέλεσμα. Γιατρός και ασθενής καλούνται να συναντηθούν στην επικοινωνία, η οποία δυσχεραίνεται ακόμη περισσότερο από το συναίσθημα του θυμού, του φόβου, του άγχους, του κόπου, του αγνώστου. Το ιατρικό λεξιλόγιο είναι δύσκολο, αποτελεί μια ξεχωριστή σχεδόν γλώσσα. Εξηγήσεις που δίνονται μόνο με ιατρικούς όρους είναι ακατανόητοι από τον ασθενή. Ακόμα και αν κατανοεί όμως τις λέξεις, δε γνωρίζει τι επιπτώσεις έχουν αυτές στην υγεία, το παρόν και το μέλλον του.

Ο γιατρός οφείλει να εξηγεί, με όσο πιο απλά λόγια γίνεται. Να αφιερώνει το χρόνο σε αυτό, να ακούει προσεκτικά και να απαντά στοχευμένα στις απορίες του ασθενή. Ο Gérard Reach, καθηγητής ιατρικής και φιλόσοφος, για τον οποίο είχα την τύχη να εργαστώ, περιγράφει αυτή την επικοινωνία ως ένα puzzle. Το κομμάτι που έχει ο γιατρός στο μυαλό του πρέπει να συναντηθεί και να ταιριάσει με αυτό του ασθενούς.

Ο ασθενής από την πλευρά του καλείται να δαμάσει το συναίσθημά του, ώστε να μπορέσει να συγκεντρωθεί και να ακούσει προσεκτικά τις εξηγήσεις και τις οδηγίες του γιατρού. Και αλίμονο, να διατηρήσει την ψυχραιμία του και να μην ξεσπάσει τον οποιοδήποτε θυμό του για τη νόσο, πόσο μάλλον για τον ίδιο του τον εαυτό και τα λάθη του, σε ανθρώπους που όχι μόνο δεν του φταίνε, αλλά είναι εκεί για να τον βοηθήσουν.

Η ιατρική και η υγεία σηκώνουν ελάχιστους ή καθόλου συμβιβασμούς. Δεν γίνεται να απαιτούμε τα πράγματα να γίνονται όπως και όποτε τα επιθυμούμε, να παρακάμπτονται όλες οι διαδικασίες προκειμένου να γίνει το δικό μας, πόσο μάλλον όταν δεν είμαστε σε θέση να κρίνουμε ποιο είναι ακριβώς το σωστό και ποιες είναι οι προτεραιότητες.

Κανείς γιατρός δεν πρόκειται να έρθει ακάλεστος στο σπίτι κανενός να του επιβάλει τι θα κάνει. Συνήθως, ο ασθενής απευθύνεται στο γιατρό και όχι το αντίθετο. Και απευθύνεται επειδή υπάρχει κάποια ανάγκη και όχι για διασκέδαση.

Ας συγκεντρωθούμε λοιπόν, ας μαζέψουμε όλοι τα σκόρπια κομμάτια μας και ας φροντίσουμε να συμπεριφερόμαστε με σύνεση. Οι καιροί είναι και θα είναι πολύ δύσκολοι. Τσαμπουκάδες και υστερίες δε χωράνε πια πουθενά.

The post Η Μαγεία της συμφιλίωσης στο χώρο της υγείας appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.

Το καλύτερο είναι να μην αρρωσταίνει κανείς ποτέ. Έλα μου όμως που δεν είναι καθόλου έτσι! Όλοι θα έρθουμε αντιμέτωποι με τη νόσο αργά ή γρήγορα στη ζωή μας. Και δε γνωρίζουμε ούτε για πόσες φορές, ούτε για πόσο χρόνο, ούτε πόσο σοβαρά. Και ενώ πολλές φορές γνωρίζουμε ότι μπορεί να την προκαλέσαμε εν μέρει με τη συμπεριφορά μας και τις συνθήκες της ζωής μας, δε θέλουμε να τη δεχτούμε, αναρωτιόμαστε ‘Γιατί σε μένα αυτό’ θαρρείς και δεν είμαστε όλοι ίσοι απέναντι σε αυτή. Πόσο μάλλον να την υποδεχτούμε με χαρά! Να την αγκαλιάσουμε!

Ο καθηγητής ενδοκρινολογίας και θεραπευτικής εκπαίδευσης ασθενών με χρόνια νόσο, κυρίως σακχαρώδη διαβήτη και παχυσαρκία, Alain Golay στη Γενεύη έλεγε ότι τη νόσο πρέπει να την αποδεχόμαστε και να την αγαπάμε σαν ένα μωρό. Να την πάρουμε με το καλό, με συμφιλίωση και όχι ανταγωνιστικά, με πείσμα και άρνηση. Μόνο έτσι μπορούμε να τροφοδοτήσουμε τα απαραίτητα ψυχικά αποθέματα για την αντιμετώπισή της. Η ηρεμία και η υπομονή κατευνάζουν το ορμονικό και το ανοσοποιητικό σύστημα, ώστε να μη φουντώνει η νόσος και κερδίζει έδαφος.

Η αντιμετώπιση της νόσου απαιτεί πολλές φορές αλλεπάλληλες εξετάσεις και θεραπείες. Ταλαιπωρία και κόστος. Ο γιατρός είναι αυτός που παίζει τον άχαρο ρόλο του πληροφοριοδότη και καθοδηγητή, αλλά παράλληλα του σωτήρα. Δεν αποτελεί ο ίδιος τη θεραπεία, αλλά το μέσο για την επίτευξη αυτής. Μακροχρόνιες έρευνες έχουν γίνει για να κατασκευαστούν εργαλεία, να βρεθούν φάρμακα και να αναπτυχθούν χειρουργικές τεχνικές που σώζουν ζωές. Ας μην τα απαξιώνουμε και τα υποτιμάμε όλα.

Τα πεισματικά ‘όχι’ και οι μομφές δεν ωφέλησαν ποτέ κανένα. Δε λέμε να υπακούμε στο οτιδήποτε, ούτε να πάμε στο άλλο άκρο, της υπερβολικής  διενέργειας εξετάσεων και λήψης φαρμάκων, αλλά να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά του μυαλού και της ψυχής, για να κρίνουμε ορθά πιο είναι το συμφέρον μας ως ασθενείς. Να αξιολογήσουμε αυτόν που έχουμε απέναντί μας. Κατά πόσο έχει τα προσόντα να μας βοηθήσει, τη γνώση, την εμπειρία, την καλή πρόθεση. Θα θελήσουμε κάποιες φορές να πάρουμε μια δεύτερη γνώμη. Ας φροντίσουμε να είναι από κάποιον που έχει να μας πει περισσότερα από τον προηγούμενο, λόγω μεγαλύτερης γνώσης και εμπειρίας σχετικής με το πρόβλημά μας και όχι από τον οποιονδήποτε που ίσως επιδιώξει να μας γίνει αρεστός, λέγοντας αυτό που θέλουμε να ακούσουμε. Έχουμε το δικαίωμα της διαφωνίας. Ας το κάνουμε όμως πολιτισμένα. Ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε και ας πάμε παρακάτω. Δε χρειάζεται ούτε να μαλώνουμε, ούτε να πληγώνουμε, ούτε να προσβάλλουμε ο ένας τον άλλο. Στοιχειώδης παιδεία.

Και αφού οπλιστούμε με δύναμη, ας επιλέξουμε με ποιον θέλουμε να συνεργαστούμε. Και ας το κάνουμε. Ας μη χάνουμε χρόνο, χρήμα και ενέργεια παριστάνοντας τον τουρίστα των ιατρείων, πηγαίνοντας άκριτα από δω και από κει, με την ψευδαίσθηση ότι παίρνουμε γνώμες, τις οποίες είμαστε ανίκανοι να κρίνουμε και εντέλει μπερδευόμαστε, ενώ χάνεται χρόνος αφήνοντας τις διάφορες θεραπευτικές προτάσεις στη μέση. Μπορεί να αποβεί μοιραίο.

The post Τα Αυτοκαταστροφικά «Όχι» appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.

Ο καθηγητής και φιλόσοφος πλέον Gérard Reach, χρόνια ολόκληρα στην έρευνα για τους μετρητές σακχάρου, πρωτεργάτης μεγάλων ερευνητικών ομάδων της Αμερικής και της Γαλλίας, έκλεισε το εργαστήριό του και αφιερώθηκε στη μελέτη της ψυχολογικής αντίστασης στη θεραπεία, ξανασυστήνοντας τον εαυτό του στον κόσμο και τη βιβλιογραφία ως ένα σύγχρονο φιλόσοφο. ‘τι νόημα έχει Σταυρούλα να έχω αφιερώσει όλη μου τη ζωή στο να κατασκευαστούν αυτά τα μηχανάκια, εάν ο ασθενής αρνείται να τα χρησιμοποιήσει’ μου έλεγε στωικά τις ατελείωτες ώρες που δουλεύαμε μαζί.

Το ιδανικό είναι να μην αρρωσταίνει κανείς ποτέ. Από κει και πέρα θέλει ψυχραιμία και καλή πρόθεση. Ο ασθενής ίσως και να ευθύνεται εν μέρει για το κακό που του έχει συμβεί. Ο γιατρός δε φταίει σε τίποτα (εξαιρείται φυσικά το ιατρικό λάθος). Ο γιατρός είθισται να είναι ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο διάβασμα, στη στέρηση και τον αγώνα ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό, με όλα τα ανθρώπινα πάθη και τις αδυναμίες του. Θέλει να κάνει καλά τον ασθενή. Είναι προσωπικό του στοίχημα. Συντρίβεται και ο ίδιος όταν πρέπει να ανακοινώσει δυσάρεστα νέα. Δεν αξίζει προσβολή και απαξίωση, να είναι ο κάδος που θα πετάξει ο καθένας τα συναισθηματικά του σκουπίδια. Τα πεισματικά όχι δεν ωφελούν.

Θέλει τρόπο το πράγμα. Ο γιατρός οφείλει να αφιερώσει χρόνο και τη δέουσα προσοχή. Να επαναλάβει πολλές φορές με διάφορα απλά λόγια και υπομονή αυτά που πρέπει να πει. Να διαβάσει, να ψάξει, να ενδιαφερθεί, να το περάσει στον ασθενή. Καλό θα είναι, ο ασθενής να μπορεί να διαχειριστεί το θυμό και το άγχος του, για να κατανοήσει την πρόθεση του γιατρού, τα λεγόμενά του, μια και δυστυχώς ο χρόνος δεν είναι ατελείωτος, να εκφράσει κόσμια ό,τι απορία σκοτεινιάζει τη σκέψη του, να μπορεί να επεξεργαστεί τη νέα κατάσταση, να μην είναι αγενής και αγνώμων.

Ο γιατρός οφείλει και θα συνεχίσει να είναι ο τοίχος που θα δεχτεί να του πετάν διάφορα, που θα τον λερώσουν ή θα τον πληγώσουν. Αποτελεί κομμάτι της αποστολής του. Θα βάλει τα όριά του, θα προστατευτεί. Το οφείλει στον εαυτό του και στους υπόλοιπους ασθενείς του. Ο ασθενής όμως δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τέτοιες συμπεριφορές. Μόνο να επιτρέψει στο θυμό να τρώει τα σωθικά του, να καταδικάσει ανθρώπους που θέλουν και μπορούν να τον βοηθήσουν και να πέσει θύμα διάφορων εκμεταλλευτών της ευάλωτης κατάστασής του, που θα γίνουν καλοί επειδή θα του πουν  αυτό που θέλει να ακούσει.

Αξιολογείστε με προσοχή αυτόν που έχετε απέναντί σας. Γιατροί και ασθενείς. Την προσωπικότητα, τη μόρφωση, τα προσόντα του. Πάρτε μια δεύτερη γνώμη. Φροντίστε όμως να είναι από άνθρωπο που να έχει κάτι να σας πει. Έναν εξειδικευμένο γνώστη που κατέχει γνώση τεκμηριωμένη η οποία ευτυχώς δεν επαφίεται στην κρίση του οποιουδήποτε, παρά μόνο των ειδικών.

The post Θυμός: ένας κάκιστος σύμβουλος appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.

Παχύσαρκος ασθενής επιμένει ότι δεν τρώει  περιττά και μαλώνει με το συνοδό που καταγράφει λεπτομερώς την κάθε μπουκιά, διαβητικός σύζυγος σε απορρύθμιση φωνάζει ότι δεν πίνει τσίπουρο και ότι είναι υπερβολική η σύζυγος που αναφέρει καθημερινά φαγοπότια με φίλους, φοιτήτρια επιμένει ότι τρώει υγιεινά παρά την έντρομη μητέρα που παρακαλάει για ακρόαση, στείρος άνδρας επιμένει ότι δεν έχει τίποτα και είναι θέμα άγχους το ότι η σύζυγος δε μένει έγκυος.

Η άρνηση είναι ένα γνωστό εδώ και χρόνια φαινόμενο ψυχολογικής αντίδρασης απέναντι στη νόσο που μπορεί να αφορά οποιοδήποτε στάδιο αυτής, από τη διάγνωση έως και τη θεραπεία. Κλινικά συμπτώματα ασθένειας, μαυρισμένες τιμές στα εργαστηριακά, άφθονη πληροφόρηση στο διαδίκτυο και ανήσυχος γιατρός και συγγενής δεν επαρκούν για να πείσουν. ‘Δεν έχω τίποτα’ ‘Δε θέλω ινσουλίνη’ ’Προσέχω μια χαρά’. Έως ότου εμφράγματα, εγκεφαλικά, αιμοκάθαρση, αρθροπλαστικές και καρκίνοι μας χτυπήσουν την πόρτα. Και ούτε και τότε…

Τα κίνητρα που ενεργοποιούν το μηχανισμό της άρνησης είναι τόσο ισχυρά που δε χρειάζεται να απορεί κανείς. Η αποδοχή και η αντιμετώπιση της νόσου είναι μεγάλο σοκ και βάρος για τον ασθενή, που βρίσκεται απροετοίμαστος να τη διαχειριστεί στο άκουσμά της. Ο οργανισμός προσπαθεί ασυναίσθητα να προστατευτεί, απορρίπτοντας το γεγονός, αγνοώντας την ύπαρξή του, σαν την στρουθοκάμηλο που κρύβει το κεφάλι της στο χώμα.

Κανείς να μη σκεφτεί ότι  η άρνηση γίνεται επίτηδες και συνειδητά, επειδή ο ασθενής θέλει να καταστραφεί ή πόσο μάλλον γιατί θέλει να ταλαιπωρεί τους συγγενείς. Το αντίθετο μάλιστα. Βιώνει μια υπέρμετρη τραγικότητα, θλίψη και απόγνωση, ένα πανικό που δεν του επιτρέπει να λειτουργήσει, ένα αίσθημα απόλυτης αδυναμίας και ανεπάρκειας μπροστά στην άγνωστη και σοβαρή απειλή που δεν ξέρει από πού να την πιάσει, ενώ ταυτόχρονα, καμία πληροφόρηση δεν είναι ικανή να τον καθησυχάσει. Πόσο μάλλον όταν έχει προσπαθήσει χωρίς να τα καταφέρει, με βάση όμως τα δικά του κριτήρια, που συνήθως είναι απόλυτα, απαιτητικά και αφορούν την πλήρη ίαση, δηλαδή στοχεύουν το αδύνατο.

Στόχος της χρόνιας νόσου δεν είναι η ίαση, η γιατρειά, αλλά η ρύθμιση. Το θέμα είναι να δαμάσουμε το θηρίο, ώστε να μη μας ενοχλεί και όχι να δαπανούμε ενέργεια για να το διώξουμε. Δε θα φύγει. Όσο οι προσπάθειές μας εξαντλούνται στο να το διώξουμε, τόσο θα απογοητευόμαστε αδίκως και θα κουραζόμαστε. Αν οι προσπάθειες δε γίνουν καθημερινή συνήθεια με στόχο την οριστική αλλαγή, τα κιλά θα ξαναμπούν, το ζάχαρο θα ανέβει, το πρόβλημα θα υποτροπιάσει. Κάποιες φορές αυτό μπορεί και να συμβεί ακόμη και αν οι προσπάθειες γίνονται στην εντέλεια. Δεν πειράζει, η αυτομαστίγωση δε βοήθησε ποτέ κανένα.

Θέλει ηρεμία το πράγμα, ψυχραιμία, προσπάθεια χωρίς υπερβολές, συνεργασία, ΑΠΟΔΟΧΗ, υπακοή,…..μάσκες, αποστάσεις και τήρηση των μέτρων. Κίνδυνος ΘΑΝΑΤΟΣ.

The post Άρνηση: Ένας καταστροφικός αμυντικός μηχανισμός appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.

Έχουμε ήδη μπει σε μια εποχή, όπου η τεχνολογία μάς επιτρέπει να κάνουμε πράγματα από απόσταση, που στο παρελθόν δεν μπορούσαμε. Πριν βγει το τηλέφωνο, πηγαίναμε από πόρτα σε πόρτα για να επικοινωνήσουμε, πριν βγει η τηλεόραση, δεν μπορούσαμε να ενημερωθούμε βλέποντας όσα συνέβαιναν μακριά μας, ενώ χάρη στο τηλεσκόπιο γνωρίσαμε τι υπάρχει έξω από τον πλανήτη μας.

Οι εφευρέσεις αυτές χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια. Αρκετά είναι και τα χρόνια που έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται η τηλεϊατρική, δηλαδή η άσκηση της ιατρικής από απόσταση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το ρομπότ Da Vinci, ένα υπερσύγχρονο σύστημα χειρουργικής, που επιτρέπει να γίνονται επεμβάσεις από απόσταση (με τον ασθενή στην Ελλάδα και το γιατρό στην Αμερική για παράδειγμα), χωρίς ο χειρουργός να έχει καμία επαφή με το σώμα του ασθενούς. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, μέσω υπολογιστών, χειρίζεται το ρομπότ, του οποίου οι βραχίονες αποτελούν τα μάτια και τα χέρια του χειρουργού. Τα οφέλη είναι πολλά, όπως λεπτοί χειρισμοί που δε θα ήταν δυνατοί λόγω τρέμουλο των χεριών ή πρόσβαση σε δύσκολες περιοχές του σώματος, όπου δε φτάνει το ανθρώπινο μάτι και χέρι.

Η εξέλιξη των πραγμάτων φέρνει την τηλεϊατρική ακόμη πιο κοντά μας. Με τα κατάλληλα προγράμματα στον υπολογιστή και μία καλή σύνδεση στο διαδίκτυο, γιατρός και ασθενής μπορούν να συναντηθούν από το χώρο του ο καθένας, σαν να βλέπει ο ένας τον άλλο στην τηλεόραση. Μπορούν να συζητήσουν όλα όσα θα συζητούσαν και από κοντά για όσο χρονικό διάστημα επιθυμούν. Μέσω του υπολογιστή, ο γιατρός μπορεί να στείλει τα παραπεμπτικά για εξετάσεις και τις συνταγές για φάρμακα στον ασθενή, αλλά και ο ασθενής μπορεί να στείλει ό,τι εξετάσεις έχει κάνει στο γιατρό. Εύκολα, γρήγορα και αποτελεσματικά, χωρίς άσκοπες μετακινήσεις και σπατάλη χρόνου σε αναμονές στις αίθουσες των ιατρείων.

Η τηλεϊατρική αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία και γίνεται αναγκαιότητα σε μέρες όπως αυτές που διανύουμε, που οι επαφές πρέπει να ελαχιστοποιηθούν στις εντελώς απαραίτητες, προκειμένου να προστατευτούμε από τον κίνδυνο μόλυνσης από τον κορωνοϊό.

Σαφώς και βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει σωστά και αποτελεσματικά η ιατρική εξέταση από απόσταση, θα πρέπει ο γιατρός να είναι εξοικειωμένος με την τεχνολογία, να διαθέτει όλα τα απαραίτητα προγράμματα, τον εξοπλισμό ,την οργάνωση και εξοικείωση για κάτι τέτοιο και φυσικά την υπομονή να εξηγήσει τη διαδικασία και να καθοδηγήσει τον ασθενή, ο οποίος χρειάζεται κυρίως καλή θέληση, διάθεση για συνεργασία χωρίς πανικό και αμφισβητήσεις, ώστε να αφεθεί στην απόλυτη καθοδήγηση του γιατρού, ώστε να νιώθει και να είναι ΑΣΦΑΛΗΣ.

The post Τηλεϊατρική: Η πρόκληση της νέας εποχής appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.

Η μητρότητα είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, μια ιδιότητα, που αφορά όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου και απασχολεί την καθημερινότητα, την επιστήμη, τη θρησκεία, την τέχνη, την πιο κοινή έως και την πιο διάσημη γυναίκα. Η πιο αμόρφωτη και η πιο πετυχημένη γυναίκα, γυναίκες από διαφορετικές κουλτούρες, με διαφορετικές συνήθειες,  θα μιλήσουν την  ‘ίδια γλώσσα’ όταν πρόκειται για το παιδί τους! Θα δημιουργήσουν ένα είδος συνομωσίας, που αποκλείει κάθε μη μητέρα και κάθε άνδρα, που θεωρεί απαράκλητα και πιστεύει ακράδαντα, ότι κανείς δεν μπορεί να νιώσει κάτι παρόμοιο, εάν δεν ανήκει σε αυτή. Και που από αυτή θα πηγάσουν συμπεριφορές και αντιδράσεις, άλλοτε συγκινητικές, άλλοτε ευτράπελες, όλες δικαιολογημένες, γιατί αφορούν τη μητρότητα, το παγκόσμιο αυτό φαινόμενο γυναικείας ‘αποβλάκωσης’ και ολοκλήρωσης, που αναιρεί οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα της γυναίκας, ακόμη και τα μεγαλύτερα επαγγελματικά της επιτεύγματα! Και έτσι κάπως θαυμάζει κανείς τη δύναμη των ορμονών!

Η δύναμη του φαινομένου είναι τέτοια που στέκεται υπεράνω κάθε κανόνα και ανάγκης, γίνεται έως και εμμονή και διεγείρει την ανθρώπινη ευρηματικότητα προς μόνη κατεύθυνση την απόκτηση παιδιού. Πέρα λοιπόν από τη φυσιολογική διαδικασία, έχουν εξελιχθεί και οι παρακάτω εναλλακτικές:

• Σπερματέγχυση είτε στον κόλπο είτε μέσα στη μήτρα, συνήθως λόγω αδυναμίας του σπέρματος, που χρειάζεται επεξεργασία στο εργαστήριο πριν τοποθετηθεί στο γυναικείο σώμα.
• Εξωσωματική. Αφορά την τοποθέτηση στη μήτρα, εμβρύου που προέκυψε από γονιμοποίηση στο εργαστήριο, αφού ενώθηκαν το σπέρμα του άνδρα με τα ωάρια της γυναίκας, αφού συνήθως έχει διεγερθεί η ωοθήκη φαρμακευτικά.
• Δωρεά ωαρίου ή σπέρματος, σε περιπτώσεις στειρότητας ή ομόφυλων ζευγαριών. Το παιδί ανήκει γενετικά μόνο στον ένα γονέα, ενώ ο δότης παραμένει άγνωστος, εκτός εάν προκύψουν σοβαρά ζητήματα υγείας.
• Κύηση εμβρύου από δότη σπέρματος και δότρια ωαρίου, οπότε κανένας από τους γονείς δεν είναι ο βιολογικός. Και φυσικά, το παιδί μπορεί να έχει αμφιθαλή ή ετεροθαλή αδέλφια, εάν δοθούν αδέλφια έμβρυα και σε άλλα ζευγάρια ή εάν οι δότες αποκτήσουν δικά τους παιδιά με το σύντροφό τους.
• Παρένθετη μητέρα, δηλαδή γυναίκα που προσφέρεται να κυοφορήσει το παιδί άλλης, επειδή η δεύτερη δεν μπορεί για διάφορους λόγους (δεν έχει μήτρα ή πάσχει από καρκίνο ή άλλη σοβαρή χρόνια νόσο).
• Θηλασμός από εθελόντρια.
• Γιαγιά, θεία, νταντά ή υπάλληλος ιδρύματος που μεγαλώνει παιδί που στερείται για κάποιο λόγο τη μητέρα του.
• Υιοθεσία ή αναδοχή.
• Συνδυασμός των παραπάνω, για παράδειγμα, δωρεά ωαρίου και σπερματοζωαρίου και παρένθετη μητέρα. Δηλαδή, το παιδί έχει μία βιολογική μητέρα στην οποία ανήκει το ωάριο, μία παρένθετη που το κυοφόρησε και μία που θα το μεγαλώσει.

Είναι μία από τις παραπάνω περισσότερο μάνα από την άλλη; Είναι όλες κατάλληλες για μάνες;
Ποιος τολμά να το πει αυτό… Οι εναλλακτικές καλό είναι να υπάρχουν.
Ταυτόχρονα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΌΛΑ ΓΙΑ ΌΛΟΥΣ. Προς σκέψη…

The post Μητρότητα: Ολοκλήρωση της γυναίκας άνευ όρων appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.

Η ‘προφητική’ αυτή ταινία, όπως άλλωστε συμβαίνει με τις περισσότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας (ας θυμηθούμε τον ‘Κιτ’ όσοι φοράμε έξυπνα ρολόγια), αποσκοπούσε στο να εισάγει στη γνώση, τη φαντασία και τη συνείδηση του κόσμου, την έννοια της εξωσωματικής γονιμοποίησης, μιας διαδικασίας λεπτής, σοβαρής, αβέβαιης, χρονοβόρας, επίπονης, ακριβής και τόσο μα τόσο ελπιδοφόρας! Η μοναδική λύση πριν την υιοθεσία, για πολλά ζευγάρια στις μέρες μας, που είναι υπογόνιμα, δηλαδή δυσκολεύονται ή δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδιά χωρίς ιατρική βοήθεια.

Η διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης, περιλαμβάνει τη φάση διέγερσης των ωοθηκών με ειδικά φάρμακα, τη φάση της γονιμοποίησης του ωαρίου από το σπερματοζωάριο στο εργαστήριο (το σωλήνα, όπου θα προκύψει το έμβρυο) και τη φάση της εμβρυομεταφοράς, δηλαδή της τοποθέτησης του εμβρύου στη μήτρα.

Η διέγερση των ωοθηκών, διαρκεί κάποιες μέρες, κατά τις οποίες η γυναίκα κάνει ενέσεις καθημερινά, προκειμένου να ωριμάσουν πολλά αυγουλάκια στις ωοθήκες της. Μπορεί να ωριμάσουν 30 αυγά ή και κανένα, ενώ σε φυσιολογικό κύκλο ωριμάζουν ένα, το πολύ δύο. Τα συμπτώματα ποικίλλουν. Ο γυναικολόγος παρακολουθεί την ωρίμανση με υπέρηχο και αιματολογικές εξετάσεις και την κατάλληλη στιγμή αφαιρεί με βελόνα μέσα από τον κόλπο το περιεχόμενο των αυγών, ενώ η γυναίκα έχει λάβει μέθη (ένα είδος αναισθησίας), και το παραδίδει στην εμβρυολόγο για την εξωσωματική γονιμοποίηση. Αν υπάρχει αντένδειξη λήψης φαρμάκων, παραλείπεται η φάση διέγερσης και αφαιρείται μόνο το ωάριο που παράγει φυσιολογικά η γυναίκα σε ένα γόνιμο κύκλο.

Από τα αυγουλάκια που θα προκύψουν, δε θα είναι όλα κατάλληλα, εφόσον δε θα έχουν ωριμάσει αρκετά ή δε θα περιέχουν σποράκι (ωάριο). Από όσα μείνουν, δε θα γονιμοποιηθούν όλα από τα σπερματοζωάρια και από όσα γονιμοποιηθούν, δε θα εξελιχθούν όλα σε έμβρυα. Αρκεί να προκύψει έστω και ένα, το οποίο θα μεταφερθεί στη μήτρα της γυναίκας από το γυναικολόγο (εμβρυομεταφορά) μετά από λίγες μέρες και ενώ η γυναίκα συνεχίζει να παίρνει φάρμακα, που θα προετοιμάσουν κατάλληλα τη μήτρα, να δεχθεί το έμβρυο του ‘σωλήνα’, οπότε ολοκληρώνεται ένας κύκλος εξωσωματικής γονιμοποίησης.  Συνήθως, σε κάθε εμβρυομεταφορά μεταφέρονται δύο ή και τρία έμβρυα, αν υπάρχουν, για αυτό έχουμε συχνά δίδυμες ή τρίδυμες κυήσεις μετά από εξωσωματικές.

Τα έμβρυα που ‘περισσεύουν’ μπαίνουν στο ψυγείο και μπορούν να μεταφερθούν σε επόμενο κύκλο, χωρίς να ξαναγίνει διέγερση ωοθηκών, αλλά μόνο εμβρυομεταφορά, με την αντίστοιχη φυσικά φαρμακευτική προετοιμασία και τα συμπτώματα. Αν το ζευγάρι ή η γυναίκα δεν επιθυμούν άλλο παιδί, αποφασίζουν τι θα απογίνουν τα έμβρυα:  είτε να καταστραφούν (να θανατωθούν δηλαδή), είτε να γίνουν δωρεά στο πανεπιστήμιο για έρευνα, είτε να δωρηθούν σε ανθρώπους που δεν έχουν δικά τους ωάρια ή σπερματοζωάρια, άρα έμβρυα, αλλά επιθυμούν να κυοφορήσουν ένα μωρό αντί να υιοθετήσουν. Φυσικά, σε αυτή την περίπτωση, τα παιδιά μιας οικογένειας θα έχουν βιολογικά αδέλφια, το ίδιο δηλαδή γενετικό υλικό γονέων, ενώ θα μεγαλώνουν σε άλλη οικογένεια, χωρίς ποτέ ίσως να γνωρίσουν τους βιολογικούς συγγενείς τους.

The post Εξωσωματική Γονιμοποίηση: Τα παιδιά του σωλήνα appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.

Έμεινα έγκυος! Αναφωνεί με έκπληξη και ενθουσιασμό η γυναίκα. Γεγονός απρόσμενο, ήξερε περίπου αλλά όχι ακριβώς τη στιγμή και το πώς. Κάποιες νιώθουν κούραση, υπνηλία, ναυτία, οσμές, ενόχληση στην κοιλιά ή τους μαστούς, υποψιάζονται ή όχι. Το τεστ έρχεται μετά από κάποιες μέρες καθυστέρησης περιόδου. Και ώ του θαύματος!

Σήμερα το παραμύθι λέγεται αλλιώς για πολλές γυναίκες. Στη ζωή μας μπήκε η υπογονιμότητα και έφερε παρέα την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Αίτια κληρονομικά, στρες, αλκοόλ, τσιγάρο, καθιστική ζωή, παχυσαρκία, καρκίνος ή άγνωστα, για την πλειοψηφία των υπογόνιμων ζευγαριών. Και αρχίζει το `πανηγύρι`.

Μετράμε πόσα αυγά έχει μια γυναίκα, πόσα σπόρια ο άνδρας και αν αυτά έχουν φυσιολογική όψη και κίνηση. Ελέγχουμε τις ορμόνες, τη μήτρα, σχήμα, πάχος, αν έχει μικρόβια ή αρρώστιες. Αποφασίζουμε ποια μέθοδο θα ακολουθήσουμε, αν θα βάλουμε σπέρμα στον κόλπο ή στη μήτρα ή αν θα πάρουμε τα αυγά από τη γυναίκα και τα σπόρια από τον άνδρα, θα τα παντρέψουμε στο εργαστήριο και θα βάλουμε μετά μέσα στη μήτρα όσα έμβρυα επιβιώσουν. Αν η γυναίκα δεν έχει αυγά, θα βρούμε μια άλλη που θα δώσει τα δικά της. Αν ο άνδρας δεν έχει σπέρμα, θα αγοράσουμε από τράπεζα σπέρματος. Αν η γυναίκα δεν έχει μήτρα, θα ψάξουμε για παρένθετη μητέρα. Λύση για όλα. Βαθιά τσέπη να έχεις μόνο. Όλα νόμιμα και τακτοποιημένα…

Μετά θα αρχίσουμε να κάνουμε ενδοκολπικό υπέρηχο και εξετάσεις αίματος στη γυναίκα, ίσως και μέρα παρά μέρα για να επιλέξουμε την κατάλληλη στιγμή παρέμβασης. Στο μεταξύ, η γυναίκα παίρνει χάπια δύο με τρεις φορές την ημέρα, κάνει ενέσεις κάθε μέρα, βάζει υπόθετα, για εβδομάδες ολόκληρες. Αν δεν πιάσουμε τη σωστή στιγμή, δηλαδή τον πλήρη ευθυγραμμισμό δόσης φαρμάκου, ορμονών, μέγεθος αυγού, πάχος ενδομητρίου, σχηματισμό εμβρύου, ψυχολογία της γυναίκας, το αποτέλεσμα είναι μια αρνητική χοριακή. Δηλαδή χάσαμε. Και αν θέλουμε ξαναπαίζουμε, σαν το καζίνο. Καμιά δεκαριά φορές συνήθως. Κάθε γύρος διαρκεί από ένα έως και τέσσερις μήνες το λιγότερο. Χιλιάδες τα ευρώ, χιλιάδες τα χιλιόμετρα,…σε τι μονάδα μετρώνται τα συναισθήματα; Δεν μπορεί να είναι σε αριθμό δακρύων. Και αυτά στερεύουν κάποια στιγμή.

Στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, η γυναίκα έχει δει τα πάντα. Ξέρει ακριβώς την ώρα που το σπόρι συνάντησε το αυγό, την ώρα που το έμβρυο ξάπλωσε στη μήτρα της, τη μέρα που πρέπει να κάνει το τεστ. Περιμένει καρτερικά για μέρες, παίρνοντας φάρμακα και συνεχίζοντας τις ενέσεις, έχοντας συμπτώματα που μοιάζουν με εγκυμοσύνης, ενώ μπορεί να μην είναι. Απλώς περιμένει να το διαπιστώσει, να νιώσει την τραγική ειρωνεία που βιώνει.

Και κάποια στιγμή, μη αναμενόμενη και άγνωστη, εάν η γυναίκα είναι τυχερή και συνήθως όταν έχει εξαντληθεί, παραιτηθεί και παραδοθεί στη μοίρα της, να ένα θετικό αποτέλεσμα! Έμεινα έγκυος! Ή μήπως έγινα; Πάντως είμαι! Και τώρα ας προσευχηθούμε η εγκυμοσύνη να ολοκληρωθεί και να γεννηθεί υγιές μωρό…

The post Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή: Από την εποχή του «έμεινα» στην εποχή του «έγινα» έγκυος appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.

Ένας φυσιολογικός κύκλος διαρκεί συνήθως 28 ημέρες, όση δηλαδή είναι η διάρκεια ωρίμανσης ενός ωοθυλακίου (αυγού στην ωοθήκη).  Μια απόκλιση περίπου τριών ή τεσσάρων ημερών πάνω κάτω, δεν είναι απαραίτητα παθολογική. Οι ωοθήκες τις γυναίκας, είναι γεμάτες με ωοθυλάκια από τη γέννησή της, σε αντίθεση με τον άνδρα που παράγει σπόρους κατά τη διάρκεια της ζωής του. Κάθε μήνα ωριμάζουν αρκετά ωοθυλάκια, ώσπου τελειώνουν, οι ωοθήκες παύουν να λειτουργούν και έρχεται η εμμηνόπαυση. Τα αποθέματα ωοθυλακίων μειώνονται σημαντικά από την ηλικία των 35 ετών, οπότε και οι πιθανότητες εγκυμοσύνης, η οποία δεν είναι ακατόρθωτη, ενώ η δυσκολία ποικίλλει από γυναίκα σε γυναίκα.

Τις πρώτες δεκατέσσερις ημέρες του κύκλου (ωοθυλακική φάση), το κέντρο ελέγχου των ορμονών στον εγκέφαλο (υπόφυση), αφού πάρει εντολή από τον υποθάλαμο (ρυθμιστής του κέντρου) μέσω της παραγωγής GnRH (εκλυτική ορμόνη των γοναδοτροφινών), παράγει τις γοναδοτροφίνες ορμόνες FSH (ωοθυλακιοτρόπος) και LH (ωχρινοτρόπος), οι οποίες διεγείρουν στην ωοθήκη την ωρίμανση ωοθυλακίων που περιέχουν ωάρια (σπόρους) προς γονιμοποίηση. Αυτά παράγουν οιστρογόνα, που θα παχύνουν το εσωτερικό τοίχωμα της μήτρας (ενδομήτριο), προετοιμάζοντάς το για ενδεχόμενη εγκυμοσύνη.

Σε δεκατέσσερις περίπου μέρες, δηλαδή στην ωορρηξία, τα οιστρογόνα προκαλούν μια έντονη αντίδραση στην υπόφυση, που παράγει ακόμη περισσότερες FSH και LH, ώστε να σπάσει το μεγαλύτερο και πιο ώριμο αυγό και να απελευθερώσει το ωάριο, που παραμένει λίγες μέρες στη σάλπιγγα (το σωλήνα που ενώνει την ωοθήκη με τη μήτρα), περιμένοντας να συναντήσει το σπέρμα του άνδρα για να γονιμοποιηθεί.

Εάν δε συμβεί αυτό, σε δεκατέσσερις ακριβώς μέρες (ωχρινική φάση του κύκλου) θα έρθει η περίοδος, οπότε θα καθαρίσει το παχύ ενδομήτριο που ξαναγίνεται λεπτό για να ξεκινήσει ο επόμενος κύκλος. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης αυτής φάσης του κύκλου, παράγεται η προγεστερόνη από το άδειο ωοθυλάκιο (ωχρό σωμάτιο), η οποία θα βοηθήσει το έμβρυο να φωλιάσει στη μήτρα σε περίπτωση γονιμοποίησης και θα το διατηρήσει τις πρώτες μέρες της ζωής του.

Πλήθος ορμονικών παθήσεων μπορούν να εκφραστούν ως διαταραχές της περιόδου, όπως παθήσεις του θυρεοειδούς, της υπόφυσης, σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, διατροφικές διαταραχές και άλλες. Επίσης, πλήθος συμπτωμάτων ή παθήσεων, μπορεί να είναι συνέπεια διαταραχών του κύκλου, όπως πρηξίματα, διαταραχές της διάθεσης, οστεοπενία ή και υπογονιμότητα. Τα επίπεδα των ορμονών αλλάζουν συνεχώς κατά τη διάρκεια του κύκλου και έτσι καθιστούν αναγκαία την ερμηνεία τους από ειδικό ενδοκρινολόγο, ο οποίος θα διερευνήσει όλες τις πιθανές ορμονικές αιτίες των διαταραχών της περιόδου και θα συστήσει την κατάλληλη θεραπεία, σε συνεργασία με τον θεράποντα γυναικολόγο.

Στην ευτυχή περίπτωση κύησης, θα φροντίσει για το λεπτό  χειρισμό ορμονικών προβλημάτων, ώστε να εξασφαλίσει την ομαλή πορεία αυτής, χωρίς άγχος και περιττές ιατρικές πράξεις.

The post Έμμηνος ρύση: Ο θαυμαστός κύκλος της ζωής appeared first on Σταυρούλα Ε Παπαδοπούλου.